Inside my mind

Simplicity

รองเท้าแตะ

Down to Earth

So Called “ลูกทุ่ง”

เพลงเพื่อชีวิตบางเพลง

Hidden Identity ของคนบางคน (หรืออาจหลาย) 

Less Words

ความนิ่ง

และ

 พัดลม

และแล้ววันนี้ก็มาถึง

วันที่มุมต้องกลับมายืนอยู่เพียงลำพังคนเดียวภายใต้ความวุ่นวายและสับสนจากเรื่องราวหลายอย่างในชีวิต แม้วันนี้เธอจะโตขึ้นไม่น้อย หากเทียบกับวันก่อนๆ แต่เรื่องราวและความคิดที่สลับซับซ้อนของเธอก็เริ่มมากขึ้น วันนี้เพียงลำพังจึงยากลำบากอยู่ลึกๆในหัวใจมากกว่าเดิม แม้เรี่ยวแรงจะเพิ่มขึ้นและปริมาณน้ำตาจะลดลง

ทุกๆวันมุมตื่นไปทำงานแต่เช้าเหมือนเดิม หน้าที่หลายอย่างที่รับผิดชอบมิได้ขาดตกบกพร่อง ผู้คนรอบข้างแทบจะไม่ได้เห็นความเสียใจของมุมเท่าไหร่นัก คนรอบข้างหลายคนแทบจะไม่ค่อยรู้สึกหรือสังเกตุเห็นความย่ำแย่ของจิตใจเธอ อย่างน้อยอาการที่แสดงออกก็ไม่เหมือนแต่ก่อนที่เสียใจทีไรมุมก็ได้แต่ร้องไห้และระบายความในใจออกมา

เพื่อนหลายคนแสดงความเป็นห่วงด้วยการโทรศัพท์มาสอบถามความเป็นไปในชีวิต หลายคนชวนเธอไปทำกิจกรรมใหม่ๆเพื่อเปิดหูเปิดตาแต่ดูเหมือนมันจะไม่ได้ช่วยให้มุมรู้สึกดีขึ้น คงจะไม่มีใครเข้าใจความรู้สึกและแสดงตัวว่าอยู่ข้างมุมตลอดเวลาเหมือนกับวันเก่าๆที่มุมเคยรู้สึกแบบนั้นอีกแล้ว ส่วนเพื่อนคนอื่นๆที่อยู่ใกล้ตัว ก็ดูเหมือนจะไม่มีใครเลยที่จะสามารถช่วยมุมได้ เอาเข้าจริงเธอเองก็คงไม่สามารถจะโทษใครได้ เพราะดูเหมือนตนเองก็ยังไม่เข้าใจเช่นกันว่าอะไรจะเป็นสิ่งที่จะช่วยให้เธอรู้สึกสบายใจขึ้น

สำหรับตัวมุมเอง การผ่านวันแบบนี้ไปแต่ละวันดูจะเป็นเรื่องยากและทรมาณใจเธออย่างบอกไม่ถูก นี่คงป็นครั้งแรกที่เธอต้องเผชิญกับเรื่องราวเหล่านี้ในขณะที่ความคิดและความเชื่อของเธอนั้นเปลี่ยนไปแล้ว และเนื่องจากวันนี้สิ่งที่อยู่ในความคิดอ่านของเธอไม่เหมือนเดิม กำลังใจและการปลอบใจตัวเองแบบเดิมๆจึงใช้ไม่ได้ผล

ก่อนหน้านี้เธอเคยมีความเชื่อและเห็นคุณค่าของสิ่งๆหนึ่ง รู้สึกว่ามันมีค่ามากพอที่จะทำให้เธอเข้มแข็ง เธอใช้มันข่มความรู้สึกเจ็บปวดและเสียใจ ไม่นานนักเธอก็หาย แต่การมองโลกและการปลอบใจตัวเองในมุมดังกล่าวไม่ได้สร้างพัฒนาการและเกราะป้องกันตนเองจากความเสียใจและเจ็บปวดแบบเดิมๆเท่าไหร่นัก ไม่มีแม้สักครั้งที่พอหายจากการเสียใจเหล่านั้น มุมจะนั่งลงและคุยกับตัวเองว่ามันเกิดอะไรขึ้นและทำไมเรื่องราวแบบที่เธอเผชิญจึงเป็นสิ่งที่เธอไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้แม้จะพยายามมากเพียงใดก็ตาม

เรื่องราวถาโถมมาไม่น้อยครั้ง และแม้รายละเอียดหลายๆอย่างจะเปลี่ยนไปมุมก็ยังไม่เคยเลยสักครั้งเดียวที่จะมองเห็นอันตรายจากมันได้อย่างเท่าทัน แรกเริ่มเธอมักมีอาการขาดกลัวกับเรื่องราวเหล่านี้ ทุกข์ใจซึ่งนั่นมาจากความรู้สึกผิดหวัง แต่แล้วทุกครั้งเธอก็จะตัดสินใจเดินหน้าต่อโดยไม่นึกถึงอันตรายที่อาจเกิดขึ้นอยู่ภายหน้า เมื่อมาถึงกลางทางมีเพียงไม่กี่นาทีเท่านั้นที่เธอคิดเดินย้อนกลับ แต่เวลาส่วนใหญ่มักจะหมดไปกับความอดทนที่บางครั้งหลายๆคนรอบตัวเธออาจเคยสงสัยว่ามันมีอยู่มากมายอย่างนั้นได้อย่างไรกัน

และแล้ววันเวลาเหล่านี้ก็จะเดินมาถึงอีก นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มุมเสียใจและไม่ใช่ครั้งแรกที่เรื่องราวดำเนินมาจนถึงคำว่า “จบ” แต่หากเรื่องนี้จบแบบเดิมเหมือนทุกครั้งก็คงไม่ยากเกินไปสำหรับมุมที่จะคอยดูแลตนเอง ดูแลจิตใจในแบบที่เคยเป็นมา และคงไม่ยากเกินไปสำหรับคนรอบข้างที่จะลุกขึ้นมาปลอบโยนเธอในแบบเดิมๆซ้ำๆ

สำหรับวันนี้ วันที่เธอรู้เท่าทันเรื่องราวทุกอย่าง วันที่เธอตัดสินใจเปลี่ยนแปลงตัวเองจากมุมเดิมมาเป็นมุมใหม่ เธอกลับบอกตัวเองไม่ได้จริงๆว่าสิ่งที่จะทำให้เธอดีขึ้นมันคืออะไร เธอไม่สามารถสื่อสารกับคนรอบข้างได้ด้วยเช่นกันว่าในวันนี้เธอรู้สึกอย่างไร เพราะดูเหมือนมันจะมีความสัมพันธ์ทางตรงระหว่างเหตุผลกับที่อยู่ของความเจ็บปวด

ตอนนี้สิ่งที่อยู่ในหัวของเธอดูจะเป็นสิ่งที่หยิบและจับต้องได้ไปหมด เธอมีเหตุผลมากมายและความสามารถในการเข้าใจเหตุผลของเรื่องราวที่เกิดขึ้นอย่างเหลือล้น แต่สิ่งที่เธอรู้อีกอย่างหนึ่งก็คือ ด้วยเหตุผลทีมากมายเหล่านั้น ความเจ็บปวดที่โดยปกติแล้วมักจะอยู่บนพื้นผิวของความรู้สึก บัดนี้มันได้เข้าไปอยู่ในที่แห่งไหนสักแห่ง ซึมอยู่ในซอกลึกๆที่ไหนสักที ในมุมลึกๆสักมุมหนึ่งในชีวิต ในความคิดในความรู้สึกของเธอ แม้ว่าเธอจะไม่รู้จริงๆว่ามันอยู่ที่ไหนแล้วจะรักษาดูแลมันอย่างไร แต่เธอก็รู้ว่ามันไม่ได้หายไป แต่มันยังอยู่ ยังอยู่ตรงนี้กับเธอจริงๆ และนั่นก็เป็นสิ่งใหม่ที่เธอกำลังค้นหาและพยายามหาทางเยียวยารักษาสิ่งที่เธอมองไม่เห็นในมุมใหม่ของชีวิต

แด่มุม…………สักมุมที่อยู่ลึกๆข้างใน